บทที่ 15 ความลับสีแดงบนโต๊ะทำงานบอส
"ไหวหรือเปล่า"
"แน่นอน คนแข็งๆแบบนั้นหากเจอลูกอ้อนอย่างฉันมีหรือจะเหลือ ขอแค่เวลาเท่านั้น"เซริก้าเสียงแข็งดวงตาวาววับด้วยความแค้นเคือง
"เฮ่ย เธอก็อย่าจริงจังให้มากนัก ถ้าบอสเคียวตะรู้เข้าคงไม่ชอบใจนัก"กูติงกระซิบเสียงเบา
"เหลวไหล เคียวตะต้องรู้ว่าฉันกำลังตั้งใจทำอะไรอยู่"เซริก้ากระซิบตอบเสียงดุ
"เหอะๆ เธอก็อย่าให้มันออกนอกหน้ามากนัก อย่าคิดว่าคนอื่นเขาจะรู้ไม่ทัน"กู่ติงขู่
"หมายความว่ายังไง"
"ก็หมายความว่า ฉันดูออกว่าเธอกำลังคิดจะทรยศน่ะสิ"
"อย่ามากล่าวหากันง่ายๆน่ากู่ติง นายคิดว่าบอสจะเชื่อใครระหว่างนายหรือฉัน"กู่ติงยิ้มเยาะพร้อมกับชูโทรศัพท์แกว่งไปมาตรงหน้าของเซริก้า
"อย่าคิดว่าฉันพูดลอยๆหลักฐานมี แถมมัดเธอซะแน่นด้วยนะว่าเธอกำลังคิดทรยศ"
"ไม่มีทาง!"
"ถ้าอย่างงั้นฉันจะให้เธอดูอะไรเด็ดๆ"กู่ติงกดส่งคลิปที่มีเพียงไม่กีวินาทีเข้าในมือถือของเซริก้าทันที ระหว่างที่เซริก้าเปิดดู เขาก็ได้แต่ยืนประสานมือกันไว้ข้างหน้าคล้ายกับจะรอคอยอะไรบางอย่าง
"ไม่จริง"
"ห๋า!ไม่จริงหรือแต่ฉันว่าผู้หญิงที่ครางอยู่บนโต๊ะนั่นคล้ายเธอมากจริงๆนะ"กู่ติงทำไขสือ เซริก้าถึงกับใบหน้าซีดเผือด แน่นอนผู้หญิงที่ครวญครางอยู่ใต้ร่างของจิงหว่างคือเธอและที่สำคัญมันคือในห้องทำงานแห่งนี้เสียด้วย
"จะเอายังไงดีน๊า ฉันสับสนจริงๆจะส่งคลิปนี้ให้บอสคนไหนดีระหว่างบอสเคียวตะกับบอสอีริค เธอช่วยฉันคิดหน่อยสิ"กู่ติงทำหน้าเยาะเย้ย
"นายต้องการอะไร"
"ต้องการอะไรงั้นหรือ"กู่ติงเดินวนรอบๆตัวของเซริก้าช้าๆจุ๊ปากเบาๆ
"อยากได้เธอสักครั้งและอันนี้สำคัญที่สุด คือสัญญาระหว่างJBกับทางบริษัทAKKของคุณเอกรินทร์"
"เป็นไปไม่ได้ สัญญานั่นเป็นความลับสุดยอด มีเพียงคุณทอมเท่านั้นที่ได้เห็นสัญญานั้น อีกอย่างทางJBกับAKKยังไม่ร่วมลงชื่อกันเลยด้วยซ้ำ"เซริก้าบอกเสียงแข็ง
"ฉันรู้น่าเรื่องที่เขายังไม่ตกลงกันอย่างเป็นทางการแต่เธอก็รู้นี้ว่าสัญญานี้จะเกิดขึ้นในไม่ช้า บอสเคียวตะต้องการรู้ข้อตกลงถ้าฉันได้ไปก่อนตำแหน่งของฉันคงก้าวกระโดดแน่ๆ"กู่ติงใช้นิิ้วเกลี่ยตามแนวสันแก้มลงมาจนถึงปลายคางเซริก้าสะบัดหน้าหนีแต่ถูกดึงปลายคางกลับมาแรงจนแดงไปทั้งแถบ
"ฉันไม่รับปาก"
"อ้อ!ได้สิงั้นคลิปเต็มๆนี่ส่งไปให้บอสอีริคดูก่อนเป็นคนแรกก็แล้วกัน เขาจะได้รู้ว่ารองประธานกับเลขาของท่านประธานใหญ่มีซัมติงกันเล็กน้อย เอ๊!หรือว่าไม่น้อยดี เสียงครางของเธอเร้าใจจริงๆ"เซริก้าเม้มปากที่เคลือบลิปติกสีแดงเอาไว้แน่น
"ข้อแรกฉันยอมแต่ข้อที่สองนายต้องรอเพราะฉันต้องหาก่อนว่าอยู่ที่ไหน"
"ได้ ได้สิฉันให้เวลาเธออาทิตย์หนึ่งน่าจะพอ แต่ว่า..."กู่ติงไล้ปลายนิ้วอวบอ้วนของตัวเองลงมาตามคางจนถึงจุดแยกของสาบเสื้อ ก่อนจะค่อยใช้นิ้วสะกิดกระดุมสองเม็ดแรกออกช้าๆแล้วแตะปลายนิ้วลงตรงร่องแยกของเนินอก
"สวยจริงๆขนาดว่าผ่านมือคนอื่นมาไม่น้อย หันหลังสิแล้วไปหมอบลงบนโต๊ะทำงานของเจ้านายเธอยังไงล่ะ จริงสิเซริก้าถ้าเธอจะคิดไปว่าคนที่โยกอยู่ด้านหลังของเธอคืออีริคก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ"กู่ติงกดท้ายทอยของเซริก้าให้ซบลงบนโต๊ะทำงานของอีริคบังคับให้เธอถลกกระโปรงขึ้นไปกองเอาไว้บนเอว เซริก้าจำใจทำด้วยความจำยอมแน่นอนแค้นนี้มีหรือเธอจะไม่จำ ใครที่ทำกับเธอไว้อย่าคิดว่าจะหนีพ้น เธอเพียงแค่รอเวลาเท่านั้นผู้หญิงอย่างเธอร้ายกว่าที่หลายคนคิดมากนัก
"เจตื่นหรือยัง"อีริคสอบถามระหว่างนั่งอยู่ด้านหลังของรถลีมูซีนคันหรู ทอมกดบูทูธเพื่อติดต่อกลับไปยังกลุ่มคนของJBเพื่อสอบถาม
"ยังครับนาย"
"อืมได้ข่าวว่าเจชอบกินเป็ดอบส้มของร้านทงเอี๋ย สั่งให้ใครไปซื้อมาหน่อย อ้อสั่ง Funfetti Cake จากร้านBlueด้วย"น้ำเสียงของอีริคราบเรียบราวกับเป็นเรื่องปรกติที่จะต้องดูแลเจโล แต่คนที่ฟังแล้วรู้สึกประหลาดใจคือทอมที่ติดตามอีริคมาตั้งแต่ยังเป็นหนุ่มน้อยจนถึงหนุ่มใหญ่
"เอ่อ..."
"มีอะไร"อีริคเงยหน้าจากหนังสือแมกกาซีนเกี่ยวกับตลาดหุ้นขึ้นมองหน้าคนขี้สงสัย
"เปล่าครับ"
"เปล่าก็จัดการสิ หรือจะให้ฉันเป็นคนจัดการเอง"อีริคถามเสียงขุ่น
"ครับๆผมจัดการเองครับ"ทอมยิ้มน้อยๆ เป็นเพราะเขาติดตามอีริคมานานจึงรู้จักนิสัยกันดี และกล้าที่จะพูดคุยเล่นด้วยได้
"นายรู้สึกดีกับคุณเจโลหรือครับ"
"ไม่รู้เหมือนกัน"คำตอบห้วนสั้นแล้วก้มหน้าลงไปสนใจหนังสือเช่นเดิม ปล่อยให้ทอมผิวปากน้อยๆเป็นเพลงรักคุ้นหู มือก็เลื่อนไอแพดในมือไปพลาง กว่ารถหรูคันงามเคลื่อนเข้ามาจอดภายในคฤหาสน์ก็ใช้เวลาไปเกือบชั่วโมง เสียงเอะอะดังแว่วมาจากภายในบ้านทำให้อีริคนิ่วหน้า
"เกิดอะไรขึ้น"
